YENİ Parti 1. Olağan Kurultayı Ankara'da yapılırken genel başkan Özgür Özel, kurultay konuşmasında önemli açıklamalarda bulundu.
"Biz bu partiyi muhalefet partisi olsun diye kurmadık. Milletin sorunlarını çözsün diye kurduk. Biz bu partiyi bir partimiz olsun diye kurmadık. Biz, Yeni Partiyi iktidar olsun diye kurduk" diyen Özel, "Türkiye İttifakı'nın kapsayıcı ruhuyla, yeniden bir olmak, iri olmak, diri olmak için farklılıklarımızı zenginlik saymak için yarınlarımızı birlikte kucaklamak için tüm demokratları Yeni Parti çatısı altına davet ediyorum" ifadesini kullandı.
ÖZGÜR ÖZEL'İN SESİNİ TİTRETEN MEKTUP
Konuşmasının ardından Özel, kendi yazdığı "İçimdeki Memleket" şiirini okudu.
İÇİMDEKİ MEMLEKET
Bir milletin ömründen geçtim.
Bir yanımda ölülerimin sessizliği, Bir yanımda doğmamışların hakkı.
İkisinin arasında, Bir insanın taşıyabileceğinden ağır, Bir sabah vardı.
Ben, o sabaha yürüdüm.
Ne kadar gece varsa memleketin üstünde, Hepsinden biraz karanlık aldım.
Bir annenin gözünden umudu, Bir babanın terinden emeği, Bir çocuğun dilinden yarını öğrendim.
Meğer memleket, Milletin, karanlığın içinden çekip aldığı, Bir parça aydınlıkmış.
O aydınlığı gördüm.
Tuttum ellerinden.
Kimi nasırlıydı, Kimi titriyordu, Kimi bir daha bırakmamak üzere Sımsıkı sarılmıştı hayata.
Beklemekten yorulmuş insanların Gözlerinden tanıdım memleketimi.
Derin bir yarası vardı. O yaraya dokundum.
Ve kapanacağı günü, Kendi kaderim bildim.
Bir gün geldi, Elli yıllık hasretin Bir gecede nasıl bahara döndüğünü gördüm.
O gece, Kendi ömrümden büyük bir sevincin, İçinde durdum.
Her bahara can veren, Bir toprak vardı. Dostlarımı o toprağa bıraktım.
Hatıralarını, yüreğime asarak yürüdüm.
İnsanın sevdiklerini elinden almakla, Milletin iradesini elinden almak, Aynı yaranın iki yüzüymüş.
Yüzleştim. Ben, Yalnız kendi hürriyetimle Hür olmamaya ant içtim.
Sokaklarda, meydanlarda yürüdüm.
Bir gün geldi, Kapılar kapandı. Bir ömrün emeğine Bir Mâzi’nin hükmü biçildi.
Yola düştüm, Yürüdüm. Yeniden yürüdüm. Yolun, yolcudan ulu olduğunu öğrenerek yürüdüm.
Sonra, binalara sığmayacak kadar Büyüdü yürüdüğümüz yol.
Ardımda kalanlara, Öfkemden bir anıt dikmedim.
Çünkü geçmişin hesabında kaybolacak kadar, Küçük bir gelecek düşlemedim.
Ben bu milletin yarınına Kendimden bir ömür bırakmaya ant içtim.
Hangi ağaç bilir, Gölgesinde uyuyacak çocuğun adını?
Hangi nehir sorar, Suyunu içecek insanın kim olduğunu?
En ücra köşeni hep düşledim. Ey benim güzel memleketim!
Ben senden, Geçmişinin ihtişamını istemedim. Geleceğinden de Kendime bir pay ayırmadım.
Vakti gelip de, Bu yolun sonuna vardığımda, Birileri çıksın, Bıraktığım yerden yürüsün istedim.
Bazı yollar varılacak yere değil, Uğruna yürüyenlerin vicdanına çıkar.
Ve ben, Kendi vicdanımın önünde, Başım dik durabilmek için yürüdüm.
Şimdi ömrümün hangi mevsimindeyim, Bilmiyorum.
Bildiğim, Memleketin benden alacaklı olduğu.
Bir ömrün hesabını, Bir milletin yarınına vermeye geldim.
Doğmamışların, henüz duyulmamış sesini, Aynı yürekte taşımaya geldim.
Bana ayrılan ömürden, Bana ait olmayan bir gelecek çıkarmaya geldim.
En son insan hakkını alıncaya dek, Yolda kalmaya geldim.
Kader diye önümüze koydukları ne varsa, Milletin elleriyle, yeniden yazmaya geldim. Buyursun gelsin gelecek. Ey gelecek, gözün aydın. Gözün aydın! Hoş geldin
